نگاه کن

شراره ای من را به کام میکشد

مرا به اوج میبرد

مرا به دام میکشد

نگاه کن

تمام اسمان من

پر از شهاب میشود

تمام هستیم خراب میشود

شايد اشتباه اما عاشقا دروغ می گن

آدمای مهربون و با وفا دروغ می گن

اونا که می گن تا هميشه ديوونتونن

بذا بی پرده بگم که به شما دروغ می گن

اونا که می آن به اين بهونه ها ،که اومدن

از توی شهر قشنگ قصه ها ، دروغ می گن

اونا که فدات شم تکيه کلامشون شده

 به تموم آسمونا ، به خدا دروغ می گن

اونا که با قسم و آيه می خوان بهت بگن

تا قيامت نمی شن ازت جدا ، دروغ می گن

ديروز ، امروز و لحظه ها

همه در انتظارند

در انتظار سرنوشت کوتاهشان

در پس يکديگر نشسته اند

وخيره است نگاهشان

بر چهار گوشه ی زندگيشان

برگ های تقويم زندگی را می شمارم

کم می شود و کمتر و روزی می رسد که ديگر

من نيستم

تا بر برگ هايش

خاطراتم را بنويسم

خاطراتم خاک می خورد وديگری شمارش

برگ ها را آغاز می کند و.............

وقتی سکوت می کنم

گويی مرده ام

گويی هرگز نبوده ام

و بدين سان است که چراغ های شوق

در روح خسته ی من خاموش می شوند

و برای من جز چند صفحه ی کاغذ

چيزی باقی نخواهد ماند

من ويران می شوم

همچون بنای قديمی

نفسهای پژمرده ام

در باد حسرت رها خواهد شد

و بهانه های کوچک خوشبختی را

در ميان ارواح تقسيم ميکنند

و من سکوت خواهم کرد

زيرا که مرده ام

و گويی که هرگز زنده نبوده ام

خزان آرزوها را گريسته ام

و برای کوچ بی رحمانه ی محبت از چشمان روشن تو

ترانه ای سوگواری سر کرده ام

من مرده ام و گويی هرگز زنده نبوده ام

   

ناگهانی تر از امدنت می روی بی بهانه

من میمانم و باران های بی اجازه و قلبی

که سپاسگذارت می ماند تا همیشه

متشکرم که به من فهماندی که تا چقدر

میتوانم دوستت بدارم بی توقع

باور کن بی توقع...............