سادگی من را ببخش که خويش را تو خواندم

برای برگشتن تو به انتظار مانده ام

سادگی مرا ببخش که دلخوش از تو بوده ام

تو را به انگشتر شعر مثل نگين نشانده ام

به من نخند و گريه کن چرا که جز نياز تو

هر چه نياز بود وهست از در خانه رانده ام

اگر به کوتاهی خواب ، خواب مرا سايه شدی

به جرم آن داغ عطش بر لب خود نشانده ام

گلوی فرياد مرا سکوت دعوت تو بود

ولی من اين سکوت را به قصه ها رسانده ام

دوباره از صداقتم دامی برای من نساز

از ابتدا دست تو را در اين قمار خوانده ام

گناه از تو بود و من نيازمند بخششت

چرا که من در ابتدا تو را ز خود نرانده ام

گناهکار هر که بود کيفر آن مال من است

به جرم آن داغ عطش بر لب خود نشانده ام 

افطار چشم می دوزم به آسمان و دعای ربنا را

زير لب زمزمه ميکنم و دوباره مرا پذيرفته

بزرگ ، غفار و ستار است

خداوندا ، تو بينايی و من کور

دانايی و من نادان

رحيمی ، کريمی

سزاوار ستايشی و من گنه کاری

سزاوار نکوهش

 التماس دعا