ساعت کوکی اتاقم رو کوک میکنم تا با نواختنش به من بفهماند ساعت 9 است

ساعت راز ونیاز من با آسمان

امشب آسمان مثل آسمان دلم بی ستاره است

رو به آسمان می کنم و می گویم خدایا چرا

آری این چراها از آغاز زندگی تا پایان زندگی خواهد بود

ولی بی جواب می ماند چراهایی که هیچ وقت جواب داده نمیشوند

 آسمان را نگاه میکنم درد و دل خود می گویم با او که با سکوت گوش میدهد

وهیچ نمی گوید

آسمان گاهی شب ها با من هم آواز میشود و گریه سر میدهد

ولی افسوس که کسی به درد ودل او گوش نمیدهد و بی اعتنا از کنار این اشک ها

می گذرد

                                  سحر طهرانی            

            ۸۷/۶/۱۷

تازه ترين زخم دلم قصه ی رفتن تو

اين روزا هر جا که ميرم حرف شکستن تو

مثل يه آيينه سوت وکور شکستی و رها شدم

تبر شدن شکستنت ، اگر چه بی خدا شدم

حيف روزای رفته که به خاطرش خطر کنم

حيف روزای مونده که قرار بی تو سر کنم

خدا کنه تموم بشه قصه ی تلخ رفتنت

بيای و از يادم بره روزايی که شکستنم

تو سهم من نبودی و به قصه ها سپردمت

ولی به عشقمون قسم که تا خدا می بردمت 

چه بگویم که فشار غم نگذاشت بگویم خدانگهدارت

کاروان رفته بود و تن من در سکوتی سیاه می لرزید

روح من تازیانه ای می خورد به گناه عشق ورزیدن

او سفر کرده بود کس نمی داند تن را در این خاکدان چراغی نمی ماند

آتشی بعد کاروان ماند ومن همان آتشم که جا ماندم